Το περιστατικό αυθεντικό, διαδραματίζεται σε ένα χωριό της ΒΑ αττικής πολλάκις πληγέν από φωτιές μα ωστόσο με αρκετό ακόμη πράσινο, από το λίγο που έχει απομείνει στο νομό. Σε ένα ύψωμα με θέα προς τη θάλασσα ένα αυτοκινητάκι με πινακίδες κρατικές που στην καρότσα του έχει ένα ντεπόζιτο 2,3 κυβικών νερού και συνοδευόμενο από 4 καλοπροαίρετους τύπους είναι σταθμευμένο στο ύψωμα.
Ο διάλογος μεταφέρεται αυτούσιος:
-καλησπέρα, είστε από την κοινότητα ή από Αθήνα;
-από την κοινότητα.
– Γιατί δεν πάτε κάποιοι από σας και στο Χ σημείο στην πάνω πλευρά που έχετε θέα Πάρνηθα, Κάλαμο, Μαλακάσα εκεί επί χρόνια η πυροσβεστική είχε παρατηρητήριο με μόνιμο όχημα και άνδρες, γιατί δεν μοιράζεστε;
-μας ενδιαφέρει να βλέπουμε το χωριό.
– αν ξεκινήσει η φωτιά από πάνω δεν θα έρθει και στο χωριό;
– την επάνω πλευρά ας τη βλέπουν οι άλλοι (!)
-γιατί δε λέτε του Ψ(το όνομα του κοινοτάρχη)να καθαρίσει τον κεντρικό δρόμο από τα ξερόχορτα, κοιτάξτε πόσο ψηλά είναι, ένα τσιγάρο να πετάξουν από αυτοκίνητο θα γίνει μπουρλότο..
– έχετε δίκιο , αλλά είναι θέμα νομαρχίας δεν είναι δικό μας.

Ηθικό δίδαγμα: καλή η ερμηνεία περί ασύμμετρων απειλών –όρος που αν ζητήσουμε από το μέσο έλληνα να εξηγήσει αμφιβάλλω αν θα μπορέσει-αλλά μήπως θα πρέπει ως λαός να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να δούμε και τη δική μας ευθύνη τι κάνουμε, τι θα έπρεπε να κάνουμε, δεδομένου πως είμαστε ένας λαός που αγοράζει αλυσίδες χιονιού μόλις πληγεί από το χιονιά και οι περισσότεροι που τις έχουν δεν ξέρουν να τις βάζουν. Ένας λαός που δημιούργησε ζώνες αντιπυρικές όταν η φωτιά έφτασε στο διπλανό χωριό και οι λίγοι προνοητικοί πολίτες αναγκάζονται να καθαρίζουν και τα οικόπεδα των διπλανών τους για να προστατευθούν, ένας λαός που ωρύεται στα τηλεοπτικά παράθυρα επί μια εβδομάδα, τόσο κρατάει η εθνική μνήμη στις συμφορές που μας πλήττουν κατά καιρούς ,και αφήνει αδικαίωτους τους νεκρούς του. Να θυμηθούμε το ναυάγιο του Σάμαινα, τη ρικομέξ, τους νεκρούς της Αιγιαλείας και του Ρεθύμνου που δεν τους προσμετράμε πια στο άθροισμα της φρίκης και αναφερόμαστε στους 65,τους τελευταίους….
Τι να ξαναλέμε, για την ανάγκη αγωγής και παιδείας, για την ανάγκη θέσπισης νόμων, για την ανάγκη πολιτικής βούλησης….
Αυτήν την ανάγκη να νιώσουμε σ’αυτήν τη χώρα πως το κάθε πρόβλημα στην κοινωνία είναι και δικό μας και η ανοχή είναι συνενοχή και να κατανοήσουμε πως η φωτιά στην πάνω μεριά του χωριού μας απειλεί όλο το χωριό αλλά και το διπλανό….
Αν λειτουργούσαμε με αυτήν τη λογική θα είχαμε γλιτώσει και την πάρνηθα, όταν η φωτιά έκαιγε στα Δερβενοχώρια, και δεν θα πίναμε φραπέ στο καφενείο όταν η φωτιά έζωνε το απέναντι χωριό.
Τα περί ασύμμετρης απειλής ,λοιπόν, τα θεωρώ αν μη τι άλλο έλλειψη εθνικής αυτογνωσίας και περιμένω στις επόμενες δημοτικές εκλογές αν θα απαιτήσουμε από αυτούς που θα διεκδικούν την ψήφο μας να εφοδιάσουν τους δήμους με πυροσβεστικά και υδροφόρες, αν θα θυμόμαστε…….