Η αγάπη στα ζώα είναι ανθρωπισμός
Έχουν πληθύνει τα δημοσιεύματα που δείχνουν ότι η βία κατά ανυπεράσπιστων αδέσποτων ζώων έχει αυξηθεί. Πρόσφατα διαβάσαμε για την κακοποίηση μέχρι θανάτου μιας μικρής σκυλίτσας από κάποιον ιδιοκτήτη εστιατορίου. Επίσης στα «ΝΕΑ» δημοσιεύτηκε μια επιστολή τεσσάρων συμπολιτών μας, η οποία σχολιάστηκε ευρύτατα. Απειλούσαν «να παίξουν ξύλο» με όσους φέρνουν τα κατοικίδιά τους στις παραλίες και ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει και σε «φόνους». Απίστευτα; Όχι. Ο φανατικός λόγος και οι πράξεις βίας είναι εξηγήσιμες σε κοινωνίες μη επαρκούς αστικοποίησης, όπως είναι η Ελλάδα.
Η ελληνική κοινωνία είναι μια αγροτική κοινωνία που έγινε αστική χωρίς να γνωρίσει τη Βιομηχανική Επανάσταση. Η σχέση των ανθρώπων με τα κατοικίδια στις αγροτικές κοινωνίες ήταν περισσότερο μια σχέση προς αξίες χρήσης, αν και ενίοτε υπήρχε και συντροφικότητα. Η σχέση όμως του αστού με τα ζώα στον αστικό χώρο δεν αφορά αξίες χρήσης, ούτε ανταλλακτικές αξίες. Το κατοικίδιο στον αστικό χώρο δεν είναι μόνο φύλακας, φίλος, συνεργάτης όπως είναι στον αγροτικό, είναι και συγκάτοικος, μέλος ενός κοινού χώρου. Για την ελληνική κοινωνία όμως που από αγροτική πέρασε στην άναρχη και σκόπιμα απρογραμμάτιστη αστική ανάπτυξη του Μεσοπολέμου και από εκεί στη μεταπολεμική υπερσυσσώρευση πληθυσμού, κυρίως στην Αθήνα, ο αστικός χώρος δεν έγινε αντιληπτός ως χώρος κοινωνικοποίησης και χώρος συγκατοίκησης ανθρώπων με κατοικίδια.
Έτσι οι νεοέλληνες είμαστε φιλόζωοι χωρίς να υπολογίζουμε τις ευθύνες προς τα ζώα ή αντιθέτως εχθροί των κατοικίδιων σε ένα πλαίσιο που αποφεύγεται οποιαδήποτε προσπάθεια συμβιβασμού με τους φιλόζωους. Εκτός πολιτισμένου αστικού πλαισίου βρίσκονται όχι μόνο οι συμπολίτες μας που απειλούν με φόνους αν τα κατοικίδια κολυμπούν στις παραλίες, αλλά και όσοι έχουν ζώα που τα χρησιμοποιούν ως αξίες μιας χρήσης και μετά τα «πετούν» ή όσοι ούτε τους περνά από το μυαλό ότι όταν κυκλοφορούν με τον σκύλο τους χρειάζεται να μαζεύουν τις ακαθαρσίες του.
Τα πολλά αδέσποτα που υπάρχουν στη χώρα δείχνουν ότι ακόμη και οι «φιλόζωοι» δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ζωή με ένα κατοικίδιο είναι μια πράξη ευθύνης έναντι των ζώων, της κοινωνίας, αλλά και των ιδίων. Μια αστική κοινωνία που έχει ακόμη αγροτική συνείδηση και συμπεριφορά δεν κατανοεί ότι η αγάπη προς τα ζώα είναι πρωτίστως μια πράξη αμφισβήτησης των ανταλλακτικών αξιών, ως μοναδικού κριτηρίου για την αξιολόγηση της προόδου. Επομένως είναι, πρωτίστως, μια πράξη ανθρωπισμού.
Οι συμπολίτες μας που απειλούν με φόνους σε περίπτωση που τα κατοικίδια φθάσουν στις παραλίες ούτε φαντάζονται πόσο μεγάλη είναι η ανιδιοτελής έκφραση αγάπης εκείνου του κατοικίδιου που όταν πονάει ο άνθρωπος φίλος του τρέχει να ανέβει στο σημείο όπου πονάει για να του απαλύνει τον πόνο. Τρέχει χωρίς κανείς να του το ζητήσει. Πού αλλού υπάρχει κάτι τέτοιο στις εγχρήματες κοινωνίες του εγωιστικού υπολογισμού;
Πηγή :εφημερίδα τα νέα 14 Αυγούστου 2014 του Γιώργου Σιακαντάρη