όπου κι αν ταξιδέψω η ελλάδα με πληγώνει…….ή κατά τη νεότερη έκδοση του ποιητή”την πατήσαμε,πήγαμε να σώσουμε τους πυλώνες και μας ξέφυγε η φωτιά”.’ετσι απλά,με δυο κουβέντες μάς στέρησαν τις ανάσες οξυγόνου,υποθήκευσαν το μέλλον των παιδιών μας,μας στέρησαν το δικαίωμα να ονειρευόμαστε σε πράσινο φόντο ,μας έκαναν το τοπ’ιο της ζωής μαύρο.τι να πούμε άλλο,μια περιήγηση στον ημερήσιο τύπο τα λεει όλα αφου μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις.μια πρόταση:όλοι οι μαθητές των σχολειων της αττικής με μπροστάρηδες τους δασκάλους να αφιερώσουν μια εβδομάδα της σχολικής ζωής αναδασώνοντας την πάρνηθα γιατί αυτό θα είναι το πιο μεγάλο μάθημα ζωής και συνάμα εσωτερική συμμετοχή στο παιχνίδι του δημόσιου βίου.το παιδικό χέρι που θα φυτέψει το δέντρο στη γη θα υπερασπίσει τη ρίζα και θα τη βοηθήσει να απλωθεί,θα την ποτίζει με την έγνοια και την αγάπη του,θα τη νιώσει προέκταση της ύπαρξής του,θα την καμαρώνει και θα μεγαλώνει μέσα απο αυτήν.απλά μαθήματα ευθύνης και ανθρωπισμού γιατί η ανθρωπιά είναι”κυκλική παρουσία”έχει κέντρο τον άνθρωπο και ακτίνα το άπειρο και ό,τι εμπεριεχεται σ’αυτόν τον διαγραφόμενο κύκλο αξίζει την αγάπη και το ενδιαφέρον μας.και το κοκκινο ελάφι,η ελάτη είναι-ήταν-δίπλα στο κέντρο του δικού μας κύκλου.